Dysfunkcje neuroprzekaźników

Zaburzenia lękowe zostały powiązane z zaburzeniami w kilku systemach neuroprzekaźników w mózgu. Według jednej z hipotez lęk wynika z nadaktywności systemu noradrenaliny. Ataki paniki u zdrowych ludzi mogą wystąpić, na przykład, po podaniu im johimbiny. Ten lek zwiększa neurotransmisję noradrenaliny i w ten sposób mogą być generowane ataki paniki. Deakin i Graeff (1991) przedstawili alternatywny pogląd, wiążąc lęk z zaburzeniami w systemie serotoniny (5-HT). Uważają, że system serotoniny ewoluował przez miliony lat, by przejąć odpowiedzialność na kontrolowanie reakcji organizmu w sytuacjach związanych z niebezpieczeństwem i stresem. Jedna część systemu zajmuje się przystosowaniem do aktualnego stresu, inna – sytuacjami, w których pojawia się lęk. Według teorii Deakina i Graeffa uogólniony lęk pojawia się wtedy, kiedy system adaptacyjny jest przeciążony, a panika wynika z nieodpowiedniej aktywacji systemu „natychmiastowego niebezpieczeństwa”. I tak panika wiąże się z uruchomieniem mechanizmu „walczyć lub uciekać”. Jest to teoria stosunkowo nowa i słabo zweryfikowana na gruncie badawczym. Jednak systemy neuroprzekaźników są dużo bardziej skomplikowane niż sugerują te modele, wydaje się zatem prawdopodobne, że konieczne będzie dalsze dopracowanie tej teorii.

Znalazłeś się tutaj dzięki współpracy z poniższym serwisem:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

error: Content is protected !!